4-6-2002 NRC Handelsblad		Frans van Leeuwen Recensie concert Randal Corsen Trio in Pompoen op 2-7-2002
		Stevige latinjazz van Corsen Pianist Randal Corsen werd geboren op Curaçao en kwam op zijn achttiende naar Nederland om aan het conservatorium te gaan studeren. Hij slaagde cum laude en was al snel een veelgevraagd muzikant in latin- en jazzkringen, wat ook zijn weerslag op cd's vond. Zo is hij met zijn huidige drummer, de Cubaan Liber Torriente, te horen op Bye-Ya van het gelijknamige latin-jazz kwintet en met bassist Eric Calmes op Soño di un Muhé, het succesvolle debuut van zangeres Izaline Calister. Voor beide cd's schreef hij stukken en voor de tweede ook een aantal arrangementen. Dat Corsen zich tijdens zijn weekje in Pompoen in vertrouwd gezelschap bevindt, was tijdens de opening goed te merken. Is het bij veel bands dan nog vaak trekken en duwen om de juiste balans te vinden, bij dit trio ging alles naar het scheen vanzelf. Dat sommige stukken nieuw waren, viel slechts af te leiden uit het feit dat Calmes er de leesbril bij nodig had. De laatste speelt de rol van wijze oude man als de jonge honden rechts en links van hem al dollend dreigen af te dwalen. Want er wordt behoorlijk stevig gespeeld, zeker door Liber Torriente, die nota bene in Tranquilidad uitpakt met een solo waarin hij naast zijn trommels, ook de koebel beroert. In een andere Corsen-compositie, Mara bo ke Sa, steelt de pianist zelf de show met lange, goed getimede notenslingers. Dat de drie ook hun jazzklassiekers kennen blijkt in een versie van Solar, een Miles Davis-compositie uit begin jaren vijftig. Het stuk loopt als de bekende trein met dien verstande dat het tempo gaandeweg met een aantal procenten omhoog wordt gejaagd. Na de 'vier om viertjes' aan het eind, een bekend ritueel in bebopmuziek, wordt het stuk, plink, plonk, heel puntig besloten. Dat Corsens trio na de set per sé op de foto moet met een groep Amerikaanse toeristen leidt tot veel hilariteit. Maar beter zo'n huldiging dan helemaal geen, denkt Corsen misschien. In april greep hij in het Concertgebouw net naast de nieuwe Andersen Jazz Award van twintigduizend euro. Maar zo'n grote prijs kan altijd nog, gezien zijn leeftijd (29) en talent.