20-01-1996 Amigoe (Curaçao)		Jeroen Heuvel Recensie concert van 19-01-1996 in Fortkerk op Curaçao
		Grandioos concert van Randal Corsen Willemstad- Wat moet ik hier nou over schrijven vroeg ik aan de experts na afloop van de recital van pianist Randal Corsen in de Fortkerk, vrijdagavond? Daar zijn toch geen woorden voor. Grandioos, geweldig, fantastisch kreeg ik te horen. En daar sluit deze leek op muziekgebied zich gaarne bij aan. Want dat de statige zuilen van de protestantse kerk zouden gaan grooven mits Corsen één nummer extra had gespeeld, daar ben ik van overtuigd. Maar dan had niemand kunnen navertellen dat al de thuisblijvers vreselijk ongelijk hebben gehad. …en toen kwam Randal op, en toen ontstonden er nieuwe vormen. Hij speelt, spannend, gevarieerd, alsof ie’t tijdens het spelen spontaan verzint, de afwisseling in ritmes, alsof je bij het scheppingsproces van een schilder aanwezig bent, jazz, inhouden, gaan, loslaten, aanzwellen, stop, (liefdes)schijnbewegingen, Stella by Starlite, een jazz standard, hé, Atardi van Rudy Plaate, het feest der herkenning, maar wat doét hij ermee, de One-note Samba, stampvoetend, zit soms in de schouders, gooit de romp dan weer achterover, de statige Fortkerk swingt, ook gezag Stanley knikt driftig met het hoofd, ja, ja, jongen, dit zit oké, hier zijn we het allemaal mee eens, voeten, tok-tok-tok-tik, wanneer ontspant het nou eens, die vingers dartelen nu eens dazen dan weer over de toetsen, hij tovert prachtig klinkend kabaal wanneer hij glijdend over de octaven draaft, de syncopen, het drummen met zijn voeten –hij heeft geen trio nodig- publiek trekt wenkbrauwen steeds hoger op in bewondering, hoofden vallen bijna van de rompen af, zodanig balanceert men de gesloten ogen tussen de schouders, Beautiful love van Bill Evans, klik, de fotograaf, When I Fall In Love, van papier, uit het hoofd, danza, tumba, minimal, dissonanten, Maria en Dalia den Kushina, zit hier misschien keith Jarrett achter de vleugel, dan zijn versie van Autumns Leaves de jazzballad, die dan gedoseerd wordt tot salsa, ook spannend om naar Randal te kijken, het publiek boven gaat staan, de wals mag niet ontbreken, de sympathieke Aura, kortom hij laat de aanwezigen zich steeds verbazen met zijn interpretaties. Blij toe. Te kort, aan woorden. De zinderende kerk uit, het opgelaten Fortplein op, de haven, de auto, thuis. Welk wonderlijk feest heb ik mogen meemaken, Randal? Dank je, dank je wel.