Pianowereld
Twee delen Curaçao en één deel Bergen op Zoom, dat lijkt een recept voor lekkere, maar niet reuze uitbundige latin, en tot op zekere hoogte is het ook zo. De plaat loopt hoe dan ook gesmeerd, met hier en daar wat bestudeerd-conservatorium-achtigs in de breaks, maar zeker ook met een pittige "drive".
De keuze voor het eerste stuk, O Pato, doet even vrezen voor een nogal standaard repertoirekeuze. Dat blijkt gelukkig een al te voorbarige conclusie: de volgende zes tracks zijn eigen pennenvruchten. Met name pianist Randal Corsen betoont zich een interessante componist met zijn ritmisch en harmonisch geacheveerde stuk Robin – wat jammer nou van die fade out.
Ook elders laat hij horen een oor voor de goede lijn te hebben, al loopt hij zich begrijpelijkerwijs wat vast in Scaraster Bay, een vrij uitzichtloos stuk van drummer Onno Witte. Deze revancheert zich gelukkig elders weer met de vriendelijke compositie Beira Mar.
De laatste drie stukken zijn weer van anderen: Coltranes lastige Giant Steps wordt ritmisch plezierig door de molen gehaald en Gershwins I Got Plenty Of Nuttin’ (vgl. het Completa-reclame liedje!) krijgt een nieuwe harmonische jas. Met Toledo’s niet al te diepgravende Rene’s Song is de cirkel dan weer rond.
De opbouw van de cd doet daarmee denken aan een live optreden: de set komt wat bescheiden op gang, waarna de musici steeds meer loskomen, en relaxed afronden met een paar standards. Ook de opname is er naar, mooi ruimtelijk en onopgesmukt, wat als licht nadeel heft dat de piano niet in alle registers even mooi klinkt en de elektrische bas van Randy Winterdal wat wollig uit de woofers waait. Niettemin, piano, bas en drums (inclusief de beirimbao!) klinken zoals je dat in een bruin jazzcafé zou verwachten, mits je het geroezemoes er zelf even bij denkt – of maakt natuurlijk.
